ได้บทความนี้มานะครับ เอามาให้ทุกคนได้อ่านกันนะครับ

ใครสักกี่คนจะทราบไหมว่า หลังจากหนูลืมตาขึ้นมา ความผูกพันกับแม่เป็นเพียงสัญชาตญาณเท่านั้น ไม่นานมันก็หายไป ใครบางที่จะรู้ว่าลำดับต่อมาที่หนูรักมากมาย ถวายชีวิตนั้นก็คือ "นาย"

นายที่เคยอุ้มชู โอบกอดยามหนูยังตัวเล็กอยู่ นายที่คอยหาข้าว หาน้ำ หาขนม หายา พาหนูวิ่งเล่น หนูไม่รู้หรอกว่าทำไมหนูถึงต้องรัก รู้แค่ว่ารัก

ยามนายไม่อยู่บ้าน ชีวิตหนูเป็นสีเทาขึ้นมาทันที

แค่เพียงนายเดินผ่าน เอามือของนายลูบหัวหนูแล้วเรียกชื่อหนู หนูก็มีชีวิตอยู่ต่อไปอีกวันอย่างมีความสุข

เสียงของนาย กลิ่นของนาย คือ ความสุข คือ ทุกอย่างในชีวิต

แล้วมาวันหนึ่งนายพาหนูมาที่นี้ หนูวิ่งสำรวจบริเวณเพื่อดูแลความปลอดภัยให้นาย

พอกลับมา นายก็หายไปแล้ว หนูเห็นรถอยู่ลิบๆ วิ่งตามจนหมดแรงร้องจนสุดเสียง ก็ไม่เห็นนายกลับมารับ มีคนคุยกันให้ได้ยินว่า หนูโดนเอามาทิ้ง

มันคืออะไรนายจ้า หนูดื้อหรือไง หนูซนเกินไปหรือป่าว หนูทำอะไรไม่ถูกใจนายหรือ ไม่มั้ง แค่หนูไม่เข้าใจ ทำไมหนูต้องอยู่ที่นี้คนเดียว หรือว่า นายอาจจะลืมมั้ง เดี๋ยวพรุ่งนี้นายก็จะกลับมารับเองแหละ ถ้าพรุ่งนี้นายไม่มา หนูก็จะรอต่อไป เพราะโลกของหนูไม่มีใคร นายคือโลกทั้งใบของหนู ยังไงนายนึกถึงหนูให้ได้ไวๆนะ ก่อนที่โลกใบนี้จะไม่มีหนูอีกต่อไป เพราะหนูคือ หมาที่รักได้แต่นายเท่านั้น

สุนัขไม่มีเหตุผลในการรักนายของเค้า วันหนึ่งที่เขาโดนทิ้ง เขาจะทำใจได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่สามารถปลอบใจตนเองด้วยเหตุผลได้เหมือนคน เขาคงต้องเฝ้ารอโดยที่ไม่รู้ว่าจะสิ้นสุดวันไหน นายผู้เป็นโลกทั้งใบจะมารับเขาไปเมื่อไร

อายุขัยเพียง 10-15 ปี น่าจะเป็นของขวัญหรือพรสวรรค์จากฟ้าจริงๆที่ช่วยร่นระยะเวลาแห่งความเจ็บปวด ว้าเหว่ ไม่ให้นานเกินไปนัก

ลองคิดดูซิ แม้แต่มนุษย์เวลาที่พรากจากผู้เป็นที่รัก ความเศร้านั้นกว่าจะผ่านไปแต่ละวัน.. มันช่างยาวนานและ ... ทรมาน เหลือเกิน

สำหรับผู้ที่จะเริ่มรับสุนัขเข้ามาในชีวิตคุณ ถ้าคุณ "ไม่มีใจ ไม่แน่ใจ และ รักได้ไม่มากพอ" ได้โปรดอย่าสร้างความเจ็บปวดให้เค้า ด้วยการเอาเค้ามาเลี้ยงแล้วก็ปล่อยทิ้งขว้างภายหลังเลยครับ

บทความข้างบนนี้เพื่อน้องหมา น้องแมว และ สัตว์ทุกชนิด และ ทุกๆตัวครับ